Διαβάσαμε και προτείνουμε: «Άφθαρτοι στίχοι για φθαρτά σώματα» – επιλογή-ανθολόγηση: Χριστίνα Λιναρδάκη από τις εκδόσεις Μετρονόμος

Στη ποιητική συλλογή «Άφθαρτοι στίχοι για φθαρτά σώματα» σε επιλογή-ανθολόγηση της Χριστίνας Λιναρδάκη από τις εκδόσεις Μετρονόμος, το σώμα έχει τη δική του μνήμη. Κρατά τον πόνο, τις αλλαγές, τις δυσκολίες, τις μικρές νίκες και όλα όσα περνά ένας άνθρωπος μέσα στη ζωή του. Αυτή η ανθολογία δίνει χώρο σε αυτή τη μνήμη και αφήνει τους ίδιους τους ποιητές να μιλήσουν από τη δική τους εμπειρία.

Οι είκοσι επτά φωνές της ανθολογίας συναντιούνται γύρω από το σώμα και ανοίγουν διαφορετικούς δρόμους. Η ασθένεια, η αναπηρία, ο ψυχικός πόνος και η φθορά αποκτούν προσωπικό πρόσωπο. Κάθε ποιητής δίνει στη δική του εμπειρία μια διαφορετική μορφή και έναν διαφορετικό τόνο.

Κάτι που ξεχωρίζει είναι ο τρόπος με τον οποίο η ποίηση μετατρέπει τον πόνο σε εικόνα. Μια βίδα, ένα κλαδί, το χώμα, το αίμα, ένα σχολικό θρανίο γίνονται σημεία ενός μεγαλύτερου κόσμου. Το σώμα συναντά τη φύση, την καθημερινότητα, τη μνήμη και τις σχέσεις με τους άλλους.

Η ποίηση μιλά επίσης για το βλέμμα των ανθρώπων. Η μοναξιά ενός παιδιού στο σχολείο, η αμηχανία, η απόσταση και η ανάγκη για αποδοχή εμφανίζονται μέσα από πολύ απλές καταστάσεις. Έτσι η διαφορετικότητα αποκτά ανθρώπινη διάσταση και γίνεται μια εμπειρία που αφορά όλους.

Η γλώσσα κάθε ποιητή κρατά τη δική του ταυτότητα. Υπάρχουν στίχοι άμεσοι και αφηγηματικοί, υπάρχουν εικόνες πυκνές και συμβολικές, υπάρχουν ποιήματα που πλησιάζουν τον προφορικό λόγο. Αυτή η ποικιλία δίνει στην ανθολογία ζωντάνια και κρατά κάθε φωνή ξεχωριστή.

Η ποίηση εδώ έχει και δύναμη και ευαισθησία. Ο πόνος αποκτά λόγο και ο άνθρωπος αποκτά χώρο. Οι ποιητές μιλούν για το σώμα τους με ειλικρίνεια και ταυτόχρονα διεκδικούν μια θέση μέσα στον κόσμο όπως πραγματικά είναι.

Ο τίτλος της ανθολογίας κρατά μια όμορφη αντίθεση. Το σώμα φθείρεται, αλλά η λέξη μένει. Η εμπειρία αλλάζει μορφή και περνά μέσα στον στίχο. Εκεί βρίσκεται και η δύναμη της ποίησης: κάνει μια προσωπική ιστορία να συναντά την εμπειρία ενός άλλου ανθρώπου.

Οι «Άφθαρτοι στίχοι για φθαρτά σώματα» είναι μια ανθολογία με ανθρώπινη φωνή. Μιλά για την ευαλωτότητα και μαζί για την αντοχή. Δίνει χώρο σε σώματα και ζωές που αξίζουν να ακούγονται και μετατρέπει την προσωπική εμπειρία σε κοινό τόπο.