Amnesiac-Memory for the Future — ένα χορογραφικό έργο της Μαριέλας Νέστορα εμπνευσμένο από το πανκ | 10​ - 14 Ιουνίου 2026 στις 21:00 ΦΙΑΤ

 Ομάδα σύγχρονου χορού

YELP danceco.

 

Amnesiac

memory for the future

 

10 - 14 Ιουνίου 2026 στις 21:00

ΦΙΑΤ, Λεωφόρος Ανδρέα Συγγρού 114, Κουκάκι

 

Για να μπορέσουμε να φανταστούμε ένα διαφορετικό μέλλον,

τι θα έπρεπε ίσως να θυμηθούμε, τι να ξεχάσουμε;





 

Στη διαδικασία δημιουργίας του χορογραφικού έργου Amnesiac-memory for the future κοιτάζουμε πίσω για να πάμε μπροστά. Πίσω, στα τέλη των 70s, στις απαρχές του πανκ. Πέρα από τη νοσταλγία, αυτή η ανασκαφή ανάμεσα στα φαντάσματα του πανκ αναζητά δυνατότητες που ξεχάστηκαν και ίσως χρειαζόμαστε σήμερα.


Σημείο αναφοράς, ένα από τα πιο επιδραστικά συγκροτήματα του αρχικού κύματος του βρετανικού πανκ The Clash- “η πολιτική συνείδηση του πανκ”. Σχηματίστηκαν το 1976, τη χρονιά που ξεκίνησε το πανκ στην Αγγλία, 50 χρόνια πριν. Συνέχισαν για περίπου μια δεκαετία, περίοδο κατά την οποία η Βρετανία οδεύει στον Θατσερισμό και καθιερώνει το νεοφιλελευθερισμό. Μια εποχή με πληθωρισμό, ανεργία, άνοδο εθνικισμού και βίας που ίσως συνομιλεί με τη σύγχρονη πραγματικότητα.


‘We’ are anti-fascist, we are anti-violence, we are anti-racist and we’re pro-creative.

The Clash, μουσικό εφημερίδα NME 1976


Οι Clash προχώρησαν πέρα από την οργή, τον μηδενισμό και τη γενικευμένη δυσαρέσκεια άλλων πανκ συγκροτημάτων, γράφοντας τραγούδια ενάντια σε συγκεκριμένα, πραγματικά προβλήματα, όπως η ανεργία ("Career Opportunities"), ο συστημικός ρατσισμός ("White Riot") και η αστυνομική βία ("The Guns of Brixton"). Μέσα από τη μουσική, τους στίχους και τη στάση τους παρακινούσαν σε δράση και σκέψη, μετατρέποντας το αφήγημα του πανκ από το αδιέξοδο "No Future" (Δεν υπάρχει μέλλον) στο όλο δυνατότητες "The Future is Unwritten" (Το μέλλον είναι άγραφο).


Αυτό το ανοιχτό δυναμικό ενεργοποιείται, εισάγοντας το πανκ στον κεντρικό μηχανισμό της παράστασης Amnesiac: Memory for the Future. Υιοθετώντας μια προσωρινή αμνησία σε θεωρήσεις του μέλλοντος ως στάσιμου, ακυρωμένου ή απειλητικού, η παράσταση δημιουργεί και διεκδικεί ένα χώρο επανεφεύρεσης του Φαντασιακού. Έναν συλλογικό χορό, όπου σιγοβράζει το κοινωνικό και πολιτικό εν δυνάμει, ένα χορό που συνυπάρχει και συνομιλεί με τη ζωντανή μουσική και το live βίντεο. Κινήσεις, εντάσεις, άλματα. Διαπραγματεύσεις. Συναντήσεις. Σώματα ανοιχτά. Προσωρινές μορφές και ήχοι. Επιμένοντας στη μεταμορφωτική δύναμη της τέχνης. Μια προσπάθεια να ξεφλουδιστεί το παρόν (μαζί με τα φαντάσματα του παρελθόντος) για να φανερωθεί ένα δυνητικό μέλλον. Πρόκειται για μια κίνηση που γίνεται ξανά και ξανά. Προσπαθείς ξανά, δεν επαναλαμβάνεις. Αρχίζεις, κάθε φορά, ξανά. Μια επανεπινόηση. Τι ανάμνηση θα αφήσει αυτή η στιγμή, άραγε, για το μέλλον;

 

 


ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Σύλληψη/Χορογραφία: Μαριέλα Νέστορα

Συν-δημιουργία: Χριστίνα Καραγιάννη, Μαρία Μανουκιάν, Πετρίνα Γιαννάκου, Δήμητρα Βλάχου

Περφόρμερς: Ερατώ Τζαβάρα, Μαριέλα Νέστορα, Αντιγόνη Αυδή, Χριστίνα Καραγιάννη, Μαρία Μανουκιάν, Πετρίνα Γιαννάκου, Δήμητρα Βλάχου

Μουσική σύνθεση/live performance: Θάλεια Ιωαννίδου

Σχεδιασμός βίντεο/ live video: Ερατώ Τζαβάρα

Σκηνογραφία: Χριστίνα Κατσάρη

Φωτισμοί: Μαρία Αθανασοπούλου

Επιμέλεια κοστουμιών: YELP danceco.

Σύμβουλοι δραματουργίας: Τζωρτζίνα Κακουδάκη, Mårten Spångberg

Βοηθός παραγωγής/χορογράφου: Μυρτώ Καραβουσάνου
Φωτογραφίες: Μαρία Αθανασοπούλου, Μαρία Χειλιοπούλου
Σχεδιασμός αφίσας: Μαρία Έλενα Μύρκα

Επικοινωνία: Ευαγγελία Σκρομπόλα

Ευχαριστούμε θερμά τους Frédéric Pouillaude, Μυρτώ Κατσίκη και Αντιγόνη Αυδή.

                                                                                                                       

Η παραγωγή πραγματοποιείται με την οικονομική υποστήριξη

του Υπουργείου Πολιτισμού.

 

Πληροφορίες

Παραστάσεις: 10-14 June, 21:00
Χώρος: ΦΙΑΤ, Λεωφόρος Ανδρέα Συγγρού 114, Κουκάκι

Διάρκεια: 60 minutes

Εισιτήρια: ticketservices.gr 15 ευρώ/ 12 ευρώ


 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Χαριτίνη Ξύδη: "Ο χρόνος είναι η αιώνια πάλη των αντιθέτων και ταυτοχρόνως η ισορροπία τους".

Βασιλική Χρυσοστομίδου: "Η αυξανόμενη φτωχοποίηση των ανθρώπων σε συνδυασμό με την έκπτωση αρχών και αξιών, τους εξοικειώνει με τη φρίκη και τον θάνατο".

Νίκος Παπαδόπουλος: "Στις συνθέσεις μου αξιοποιώ τους λαϊκούς δρόμους και τους παραδοσιακούς ρυθμούς, εντάσσοντάς τους ενίοτε σε μια σύγχρονη παρουσίαση".

ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΚΟΥΤΙ || Ο Στέφανος Κυριακίδης επιστρέφει στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά ύστερα από 52 χρόνια

Μαίρη Κλαμπούρα: "Πάντα είχα μια έντονη ροπή προς το σκοτάδι, όχι σαν άνθρωπος αλλά σαν καλλιτέχνης".

Είδαμε και προτείνουμε: «Το μαύρο κουτί» του Γιώργου Ηλιόπουλου στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά