Είδαμε και προτείνουμε: Σκίτσο 5 | Η γλώσσα της εξέγερσης Τι να κάνουμε: Ιστορίες για την αναμονή της Αποκάλυψης από το Εθνικό θέατρο

 

Το Σκίτσο 5 | Η γλώσσα της εξέγερσης Τι να κάνουμε: Ιστορίες για την αναμονή της Αποκάλυψης από την πειραματική σκηνή του Εθνικού θεάτρου λειτουργεί σαν ένας ζωντανός καθρέφτης της εποχής μας. Δεν επιχειρεί να δώσει εύκολες απαντήσεις· αντίθετα, ανοίγει ένα πεδίο σκέψης γύρω από το τι σημαίνει επανάσταση σήμερα, σε έναν κόσμο που μοιάζει να βρίσκεται διαρκώς σε κρίση αλλά ταυτόχρονα σε μια παράδοξη ακινησία.

Το πέμπτο σκίτσο ήταν καλοδουλεμένο, με ωραίες και ουσιαστικές ερμηνείες που στήριξαν το πολιτικό και κοινωνικό του βάρος. Αγγίζει με ευφυή τρόπο μια πραγματικότητα που όλοι αναγνωρίζουμε: ζούμε σε μια συνεχή εγρήγορση μέσα από τις οθόνες μας, ενημερωνόμαστε ασταμάτητα, σχολιάζουμε, αντιδρούμε, όμως στην πράξη δεν κάνουμε τίποτα. Είμαστε, κατά κάποιον τρόπο, επαναστάτες της οθόνης. Ο χρόνος μας καταναλώνεται εκεί, και κάπως έτσι η δράση μετατρέπεται σε παρακολούθηση.

Η παράσταση θέτει ένα κρίσιμο ερώτημα: τι συμβαίνει όταν οι κρίσεις δεν γεννούν ουτοπίες αλλά εξάντληση; Τα τελευταία χρόνια, με οικονομική αστάθεια, πολέμους και μια γενικότερη αίσθηση αβεβαιότητας, μοιάζει σαν να έχει περιοριστεί ακόμη και το δικαίωμα στο όνειρο. Και αυτό το αίσθημα περνάει έντονα μέσα από το σκηνικό σύμπαν του σκίτσου. Υπάρχει μια υπόγεια αγωνία, μια σκέψη ότι ίσως ζούμε σε μια εποχή που φοβάται να φανταστεί το μέλλον.

Ταυτόχρονα, η παράσταση σχολιάζει με οξυδέρκεια τις διαφορετικές μορφές επανάστασης μέσα σε ένα περιβάλλον όπου ο δημόσιος λόγος συχνά ελέγχεται, όπου η προπαγάνδα διαμορφώνει αντιλήψεις και όπου πολιτικές μορφές παρουσιάζονται με ένα «αγγελικό» πρόσωπο που δεν ανταποκρίνεται πάντα στην πραγματικότητα. Μέσα από αυτό το πρίσμα, γίνεται και μια έμμεση αναμέτρηση με τη μνήμη της γενιάς του Πολυτεχνείου, όχι για να ακυρωθεί, αλλά για να τεθεί το ερώτημα τι απέμεινε από εκείνη την επιθυμία για αλλαγή και πώς μετασχηματίζεται σήμερα. Κάπου βαθιά, η παράσταση υπονοεί ότι μια κοινωνική επιθυμία για μετατόπιση εξακολουθεί να υπάρχει, ακόμη κι αν δεν έχει βρει ακόμη τον τρόπο να εκφραστεί.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε και η συζήτηση που ανοίγει για το ίδιο το θέατρο: μπορεί το θέατρο να ξυπνήσει τον κόσμο; Μπορεί να γίνει χώρος σκέψης και αφύπνισης μέσα σε μια εποχή υπερπληροφόρησης; Το σκίτσο δεν απαντά απόλυτα, αλλά δείχνει ότι προσπαθεί και αυτό από μόνο του έχει αξία.

Συνολικά, πρόκειται για μια πολύ καλή και ουσιαστική προσπάθεια της Πειραματικής Σκηνής. Μαζί και με τα προηγούμενα σκίτσα, φαίνεται ότι όσο προχωρά αυτή η δουλειά, διαμορφώνεται κάτι πραγματικά ενδιαφέρον: ένα θέατρο που δεν φοβάται να αγγίξει πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα, να δοκιμάσει φόρμες και να ανοίξει διάλογο με το παρόν. Και αυτό είναι ίσως το πιο σημαντικό, γιατί δείχνει ότι εδώ γεννιέται, σταδιακά, ένα θέατρο ζωντανό και ουσιαστικό.