Διαβάσαμε και προτείνουμε: ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΑΛΗΣ, Το Παράδοξο του Έρωτα, ΑΩ Εκδόσεις

Ο ΕΡΩΤΑΣ: ένα συναίσθημα τόσο οικείο και ταυτόχρονα τόσο ακατανόητο… Μια δύναμη που γεννά φως, μα κρύβει και σκιές... Ένας ψίθυρος που γίνεται κραυγή, μια γαλήνη που μπορεί να καταλήξει σε καταιγίδα...

Με αυτό το θέμα καταπιάστηκε ο Κώστας Καραλής, προσφέροντάς μας μια ποιητική συλλογή όπου ο έρωτας αποτελεί το στοιχείο διαπραγμάτευσης ανάμεσα σε αντιφατικές έννοιες. Αλλά και πως μπορούσε να γίνει αλλιώς, αφού ο έρωτας είναι το συναίσθημα εκείνο που παρασύρει, ενθουσιάζει, αλλά και πληγώνει και απογοητεύει…

Για το λόγο αυτό, ο Καραλής δεν μας παρουσιάζει τον έρωτα ως ιδανικό ή ως καταφύγιο — μα ως ένα παράδοξο. Είναι εκεί που η επιθυμία συναντά την απουσία, η προσμονή συνορεύει με την απώλεια, και το «μαζί» συνυπάρχει με το «μόνος». Αλλά για να υπάρξει η απόλυτη ταύτιση, η ερωτευμένη ψυχή περνά πολλά στάδια:

Στην αρχή κυριαρχεί ο δισταγμός, ο εσωτερικός μονόλογος: (« δεν είσαι έτοιμος για ταξίδι, μου λες», ποίημα Πορεία), («Αυτό το τρένο το πήρε άλλος για σένα,/ εσύ ήσουν απλώς συνεπιβάτης», ποίημα Η Θυσία). Στη συνέχεια ακολουθεί το σμίξιμο, οι πρώτες επαφές, η εξερεύνηση των σωμάτων (« Εδώ είναι τόπος όπου ένα σώμα σκεπάζει το άλλο,/ ένα κορμί βλασταίνει κάτω από ένα άλλο κορμί/ και ένα φιλί αρκεί να σπάσει τα δεσμά του ειμαρμένου χρόνου», ποίημα Η Πύλη του Κήπου).

Με περισσή ευαισθησία ξετυλίγονται μπροστά στα μάτια μας στίχοι που μιλούν για την ακόρεστη πείνα και δίψα του έρωτα (Δίψασα τούτο το φιλί», ποίημα Αύγουστος), και αυτή τη μοιραία έλξη που φέρνει δυο πρόσωπα όλο και πιο κοντά ( «Καθώς η ενέργειά σου διαπερνά την ύλη, μάταια προσπαθώ να αντισταθώ σ’αυτή την περιέλιξη, την επικείμενη σύγκρουση», ποίημα Η Δίκη). Το αποτέλεσμα είναι ένας έρωτας που καταλαμβάνει τις σκέψεις και την ύπαρξη του ερωτευμένου: («Η έγνοια σου με παιδεύει σα συνείδηση», ποίημα Παράδοξο).

Ο έρωτας σταματά το χρόνο, τα πάντα ακινητοποιούνται μέσα σε μια στιγμή: («Αν δεν το θες, δεν θα γυρίζω να σε δω να γελάς,/ αν δεν μπορείς μέσα στα μάτια μου τον κόσμο να δεις./ Κι οι εποχές δεν θα περνάνε πια το ίδιο για μας», ποίημα Άδεια θάλασσα).

Στα ποιήματά του Καραλή διακρίνεται η αλλοτρίωση που υφιστάμεθα για να γίνουμε αρεστοί στην αγαπημένη ύπαρξη: «Καμιά φορά στρεβλώνουμε τη ζωή μας για να ταιριάζει με τις επιλογές μας , ποίημα Ανάμνηση). Και όταν ο έρωτάς μας μένει χωρίς ανταπόκριση, τότε θεριεύει μέσα μας η απόγνωση («Μες της απόγνωσης την οργισμένη απόκριση/ σε κάθε χτύπο του ρολογιού/ με της ανάσας μου τους γρόνθους/ ο χρόνος σμιλεύει τη νύχτα μου» ποίημα Απόγνωση)

Όμως οι έρωτες περνάνε, αφήνοντας πίσω τους μια γλυκόπικρη ανάμνηση («Ρέει ο χρόνος σαν ανάμνηση /σταλάζει η ανάμνηση σαν αίμα/ του πληγωμένου νου που αντιστέκεται/ στης λησμονιάς το ανάξιο κάλεσμα», ποίημα Ο Χρόνος). 

Μέσα από κάθε ποίημα, ο Καραλής διερευνά τα αντιφατικά πρόσωπα του έρωτα: το άγγιγμα που θεραπεύει και πληγώνει, τη γλώσσα που εξομολογείται και σιωπά, τη φλόγα που ζεσταίνει και κατακαίει. Γιατί ο έρωτας, τελικά, δεν είναι απλώς ένα συναίσθημα — είναι ένας λαβύρινθος ψυχής, μια εμπειρία που μας χωρίζει και μας ενώνει με τρόπους που μόνο η ποίηση μπορεί να συλλάβει.

Απομένει σε μας να τα αποκωδικοποιήσουμε, να τα ταιριάξουμε στις δικές μας εμπειρίες, και ίσως το παράδοξο του έρωτα να μην είναι τόσο άλυτο. Ίσως να είναι απλώς ανθρώπινο…

Μαρία Κουμαριανού