«Μείναμε μόνοι» από την Νικολέττα Φιλιππάκη - Μουσική: Παντελής Θαλασσινός / Στίχοι: Ευγενία Ασλανίδη

 «Μείναμε μόνοι» από την Νικολέττα Φιλιππάκη





Μουσική: Παντελής Θαλασσινός

Στίχοι: Ευγενία Ασλανίδη

 

Mε την υπέροχη μπαλάντα «Μείναμε μόνοι», με την μουσική υπογραφή του Παντελή Θαλασσινού και σε στίχους της Ευγενίας Ασλανίδη, η Νικολέττα Φιλιππάκη επιστρέφει στη δισκογραφία.

 

Ένα τραγούδι βιωματικό όπου δίνει την προσδοκία και την αισιόδοξη ματιά ότι μπορείς μέσα από τα συναισθήματα μοναξιάς ενός χωρισμού ή απώλειας να αναγεννηθείς. Μιλά για τη δύναμη, το αγκάλιασμα του εαυτού μας όταν δεν έχεις κανέναν άλλον να μπορείς να νιώσεις αγάπη, στήριξη, ασφάλεια ώστε να μπορείς να πετάξεις με τα δικά σου φτερά.

 

Δείτε το video clip και ακούστε το τραγούδι στο YouTube: ΕΔΩ

 

Ο Νίκος Μερτζάνος υπογράφει την ενορχήστρωση, έπαιξαν μουσική οι Αποστόλης Κοσκινάς (κιθάρες), Δημήτρης Χωριανόπουλος (τύμπανα), Γιάννης Γρηγορίου (μπάσο) και Νίκος Μερτζάνος (πλήκτρα). Η ηχοληψία και η μίξη πραγματοποιήθηκε από τον Δημήτρη Χωριανόπουλος ενώ το mastering έγινε από την DNG Mastering. Τη σκηνοθεσία του video clip υπογράφει ο Δημήτρης Συλβέστρος. Κυκλοφορεί σε όλες τις ψηφιακές πλατφόρμες από την MLK.

 

Stream & Download https://orcd.co/24eamq6

 

Λίγα λόγια για την Νικολέττα Φιλιππάκη

 

Η Νικολέττα Φιλιππάκη γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Χίο. Από μικρή ηλικία διαπίστωσε ότι η μουσική είναι σημαντικό κομμάτι της ζωής της. Επηρεασμένη από τον πατέρα της στη Βυζαντινή Μουσική,  άρχισε να αναζητάει τη καλλιτεχνική της ταυτότητα από τα μαθητικά της χρόνια κάνοντας μαθήματα κιθάρας και βυζαντινής μουσικής ενώ στα 18 ξεκίνησε  φωνητική.

Είναι απόφοιτη του Εθνικού Ωδείου Αθηνών με πτυχίο Ανώτερων Θεωρητικών και πτυχίο Σύγχρονου Τραγουδιού, με δασκάλα την Άννα Διαμαντοπούλου.

 

Έχει υπάρξει μέλος της χορωδίας Ενηλίκων του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών

“Musica” καθώς και στη χορωδία “Rosarte ενηλίκων”, όπου βρέθηκε  επί σκηνής σε συναυλία με τους Canadian Brass. 

 

Το 2019 κάνει το  ντεμπούτο της στη δισκογραφία με ένα δυνατό ζεϊμπέκικο με τίτλο  ”Της Μοναξιάς τα Δώρα” σε μουσική του Σωκράτη Παπαϊωάννου και στίχους του Τζων Μιχάλη.

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Μαρία Σιούτα: "Επέλεξα την ηρεμία γιατί ήθελα να αποτυπώσω τη ζωή όπως πραγματικά κυλούσε τότε, με απλότητα, πίστη και αίσθηση συνέχειας χωρίς την επίγνωση του επερχόμενου τέλους".

Εικόνα
Στο μυθιστόρημά της, η Μαρία Σιούτα ανασυνθέτει το Αϊβαλί όχι ως απλό ιστορικό σκηνικό, αλλά ως ζωντανό σώμα μνήμης, πίστης και καθημερινής ομορφιάς λίγο πριν από τη Μικρασιατική Καταστροφή. Με σεβασμό στην ιστορική ακρίβεια και βαθιά συναισθηματική φόρτιση, φωτίζει μια κοινωνία που ζει την «ηρεμία πριν την καταιγίδα», εκεί όπου ο έρωτας, η παράδοση και ο κοσμοπολιτισμός συνυπάρχουν με τις άγραφες απαγορεύσεις της εποχής. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, η συγγραφέας μιλά για τη μνήμη ως αντίδωρο ζωής, για τις ασύμβατες αγάπες που δοκιμάζουν τα όρια της κοινότητας, για το Αιγαίο ως γέφυρα πολιτισμών και για τη δύναμη των ιστοριών να κρατούν ζωντανό έναν κόσμο που χάθηκε, αλλά δεν σίγησε ποτέ.  Μαρία Σιούτα Στο βιβλίο σας, το Αϊβαλί δεν είναι απλώς το σκηνικό, αλλά ένας ζωντανός οργανισμός. Πόση έρευνα απαιτήθηκε για να ανασύρετε τις μυρωδιές, τις παραδόσεις και την πνευματική αίγλη αυτής της «αμιγώς ελληνικής» πολιτείας πριν από την Καταστροφή;
Read more »

«Ο Κος Ζυλ» σε κείμενο & σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου στο Θέατρο Πόρτα, από 27/2

Εικόνα
  « Ο Κ ος Ζυλ» (Ελεύθερα βασισμένο στο έργο «Δεσποινίς Τζούλια» του Αύγουστου Στρίντμπεργκ) Κείμενο - Σκηνοθεσία: Θωμάς Μοσχόπουλος Θέατρο Πόρτα Από 2 7 Φεβρουαρίου κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή Με τους: Γιάννη Καράμπαμπα, Νίκο Κοσώνα και Θεόβη Στύλλου Η ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ ΞΕΚΙΝΗΣΕ! Κάντε κλικ ΕΔΩ
Read more »

Ρένα Πέτρου: "Το γεγονός ότι κάποιος άνθρωπος καταγράφει όλη την ιστορία της ζωής του, έχει από μόνο του μεγάλη αξία".

Εικόνα
Στο βιβλίο « Ήττα – με τη φωνή της κόρης μου » , η Ρένα Πέτρου φέρνει στο φως το χειρόγραφο ημερολόγιο του πατέρα της, μετατρέποντας μια ιδιωτική μαρτυρία σε δημόσιο ντοκουμέντο μνήμης. Μέσα από τις σελίδες του, ξεδιπλώνεται η ζωή ενός ανθρώπου που βίωσε την Κατοχή, τον Εμφύλιο και τις σκληρές συνθήκες μιας εποχής χωρίς εξωραϊσμό, αλλά με βαθιά ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Η συγγραφέας στέκεται διακριτικά δίπλα στο κείμενο, ως κόρη και επιμελήτρια μαζί, επιτρέποντας στη φωνή του πατέρα να ακουστεί αυτούσια, ενώ η δική της παρουσία λειτουργεί ως πράξη ευθύνης απέναντι στη μνήμη και την Ιστορία.  Πότε και με ποιον τρόπο συναντήσατε για πρώτη φορά τη φωνή του πατέρα σας μέσα από το χειρόγραφο ημερολόγιό του; Ήταν μια ανακάλυψη ή μια επανένωση;
Read more »

Νατάσα Βραχλιώτη: "Το βιβλίο, όπως και κάθε βιβλίο από μόνο του έχει τη δύναμη να μεταμορφώσει!"

Εικόνα
Στη νέα της παιδική ιστορία, Ο κακόκεφος Βάγιας Κουκουβάγιας γίνεται ο καθρέφτης των καθημερινών συναισθημάτων των παιδιών: από τη μοναξιά και τη χαρά μέχρι την ανάγκη για προσφορά και ενσυναίσθηση. Η Νατάσα Βραχλιώτη μιλά για τη γέννηση αυτού του χαρακτήρα, τη δύναμη των μικρών πράξεων καλοσύνης και τον ρόλο του σχολείου και των ενηλίκων στην ανάπτυξη της συναισθηματικής νοημοσύνης των παιδιών. Μέσα από την ιστορία και τη συνεργασία της με την εικονογράφο Αγγελική Δρακάκη, η συγγραφέας αναδεικνύει πώς η αποδοχή της διαφορετικότητας και η σιωπηλή φροντίδα μπορούν να γίνουν καθημερινά μαθήματα ζωής. Νατάσα Βραχλιώτη Ο Βάγιας Κουκουβάγιας είναι ένας σοφός δάσκαλος με αγέλαστο πρόσωπο. Πώς γεννήθηκε αυτός ο χαρακτήρας και τι θέλατε να συμβολίσει για τα παιδιά;
Read more »

Παρασκευή Λεβεντάκου: "Η λεκτικοποίηση του βιωμένου έρωτα και της ακόμη πιο βιωμένης απώλειάς του λειτουργεί σαν βαλβίδα αποσυμπίεσης".

Εικόνα
Η Παρασκευή Λεβεντάκου , μέσα από το βιβλίο «Γράμματα στον Μ.» , καταθέτει μια εξομολογητική αφήγηση όπου ο έρωτας, η απώλεια και η μνήμη συνυπάρχουν χωρίς άμυνες. Βασισμένο σε υπαρκτά πρόσωπα και βιωμένες εμπειρίες, το έργο κινείται στο μεταίχμιο προσωπικού πόνου και λογοτεχνικής πράξης, μετατρέποντας την ανάγκη για συναισθηματική αποεπένδυση σε τόλμη έκθεσης. Οι επιστολές της Βασιλικής, γραμμένες σε χρόνο αργό και σιωπηλό, λειτουργούν ως εσωτερικός μονόλογος, ως πράξη πένθους και ταυτόχρονα απελευθέρωσης. Σε αυτή τη συνέντευξη, η συγγραφέας μιλά για τη γραφή ως βαλβίδα αποσυμπίεσης, για τα όρια μνήμης και λήθης, για το θάρρος να πιστεύεις στο αδύνατο και να μην αφήνεις τον φόβο να γίνει ο πρωταγωνιστής της ζωής σου. Τα πρόσωπα του βιβλίου είναι υπαρκτά και η γραφή βασίζεται σε βιωμένες εμπειρίες. Πότε ένα προσωπικό βίωμα νιώσατε ότι μπορεί να μετατραπεί σε λογοτεχνία χωρίς να προδώσει την αλήθεια του;
Read more »