Open Mind

Αναρτήσεις

Διαβάσαμε και προτείνουμε: "Παγιδευμένοι στις παρυφές του χρόνου" της Άννας Μούζεβαλντ

Φεβρουαρίου 13, 2026

Το νέο βιβλίο της Anna Musewald με τίτλο: « Παγιδευμένοι στις παρυφές του χρόνου » από τις εκδόσεις πηγή είναι ένα μυθιστόρημα φαντασίας με τον στοιχεία ψυχολογίας και κοινωνικών μηνυμάτων. Η Έμμα ζει και εργάζεται ως βοηθός κουζίνας στο θρυλικό κάστρο του Νόισβανσταϊν, όταν ξαφνικά γνωρίζει τον Πάουλο, ο οποίος φέρνει μαζί του ένα στέμμα. Από εκείνη τη στιγμή, το παρελθόν και το παρόν αρχίζουν να μπλέκονται σε ένα μοναδικό ταξίδι, όπου ο χρόνος και η ψυχή διασταυρώνονται σε ένα μοναδικό ταξίδι.

Αναστασία Κουρή: "Αυτό που θέλω να επικοινωνήσω μέσα από αυτήν την παράσταση, είναι ότι δεν έχει καμία σημασία αν σε ένα απολυταρχικό καθεστώς επικεφαλής βρίσκεται ένας ηγέτης ή μία ηγέτιδα, αφού πιστεύω ότι οι γυναίκες είναι εξίσου ικανές να επιβάλλουν ασφυκτικό έλεγχο".

Φεβρουαρίου 13, 2026

Η Αναστασία Κουρή μεταφέρει στη σκηνή το Χωρίς άντρες του Χρήστου Αζαριάδη, προσεγγίζοντας τη δυστοπία ως αντανάκλαση της σύγχρονης πολιτικής και κοινωνικής κρίσης. Μέσα από έναν κόσμο χωρίς άντρες, η παράσταση διερευνά την εξουσία, τη βία και την αναπαραγωγή των ίδιων μηχανισμών ελέγχου, θέτοντας καίρια ερωτήματα για την ταυτότητα, τη συνύπαρξη και την ανθρώπινη ευθύνη σήμερα. Αναστασία Κουρή Το Χωρίς άντρες ξεκινά από ένα ακραίο, σχεδόν δυστοπικό εύρημα. Για εσάς, αυτός ο κόσμος χωρίς άντρες λειτουργεί περισσότερο ως φαντασίωση, ως προειδοποίηση ή ως καθρέφτης της κοινωνίας που ήδη ζούμε;

Αντωνία Οικονόμου: "Όπως και το μοναχικό κενό μετά από μια απώλεια, έτσι και αυτό το υπερ-κένο, δεν είναι άδειο αλλά χαρακτηρίζεται από αχανείς αποστάσεις και σκοτάδι".

Φεβρουαρίου 12, 2026

Το The Great Nothing αντιμετωπίζει το κενό όχι ως απουσία, αλλά ως έναν πυκνό, κατοικήσιμο χώρο που γεννιέται μετά την απώλεια. Μέσα από ένα σπασμένο τρίπτυχο σωμάτων, τη διαστρέβλωση χώρου και χρόνου και μια ονειρική, κινηματογραφική ατμόσφαιρα, το έργο ακροβατεί ανάμεσα στο πραγματικό και το φανταστικό. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, η Αντωνία Οικονόμου μιλά για το σώμα ως φορέα μνήμης, για το ανοίκειο που γίνεται οικείο και για την εμπειρία που αφήνει χώρο στον θεατή να προβάλει, να αισθανθεί και να κατοικήσει το δικό του «μεγάλο τίποτα». Αντωνία Οικονόμου Το “Μεγάλο Τίποτα” δεν παρουσιάζεται ως απουσία αλλά ως χώρος πυκνός και φορτισμένος. Πώς μεταφράζεται χορογραφικά αυτή η ιδέα ενός κενού που δεν είναι ποτέ πραγματικά άδειο; Το έργο είναι ένα σπασμένο τρίπτυχο στον χώρο και τον χρόνο και μέσα σε αυτόν έγκλειστες μορφές αναμένουν απομονωμένες, σε αδράνεια . Ο χώρος- και ο χρόνος - υπάρχει αλλά οι αποστάσεις, τα κενά, ανάμεσα στις φιγούρες είναι τόσο μεγάλες και οι χώροι τόσο μ...

Διαβάσαμε και προτείνουμε: "Ιστορίες από τη λύπη" του Χρήστου Κουλαξίζη από τις εκδόσεις Γλαρόλυκοι

Φεβρουαρίου 12, 2026

Το βιβλίο Ιστορίες από τη λύπη του Χρήστου Κουλαξίζη από τις εκδόσεις Γλαρόλυκοι βυθίζει τον αναγνώστη στον εσωτερικό κόσμο της μοναξιάς, της απώλειας και της υπαρξιακής αναζήτησης. Οι στίχοι αποκαλύπτουν με ωμότητα την καθημερινή πάλη με την κατάθλιψη, την απογοήτευση και τα ανεκπλήρωτα όνειρα, δημιουργώντας αίσθηση βαθιάς αλήθειας και αυθεντικότητας. Οι μεταφορές των ανθρώπων σε άψυχα τοπία ή αντικείμενα ενισχύουν την αίσθηση αποξένωσης, ενώ η άμεση, σχεδόν σκληρή γλώσσα αναδεικνύει την ένταση και την τραγικότητα των συναισθημάτων.