Η παιδική λογοτεχνία έχει τη δύναμη να ανοίγει δρόμους σε δύσκολες αλλά αναγκαίες συζητήσεις. Με αφορμή το βιβλίο Η δύναμη του σπασμένου φτερού , μιλήσαμε με τη συγγραφέα Ελένη Καραμπάτσου για το πώς ένα παραμύθι μπορεί να αγγίξει ευαίσθητα ζητήματα όπως η απώλεια, ο αποχωρισμός και η εσωτερική δύναμη των παιδιών. Μέσα από συμβολικές εικόνες και τρυφερή αφήγηση, η ιστορία επιχειρεί να δώσει χώρο στη συζήτηση γύρω από συναισθήματα που συχνά μένουν σιωπηλά. Στη συζήτηση που ακολουθεί, η συγγραφέας μιλά για την ανάγκη μιας παιδείας που καλλιεργεί όχι μόνο γνώσεις αλλά και ψυχικές αντοχές. Ελένη Καραμπάτσου Το βιβλίο σας αγγίζει ένα ιδιαίτερα δύσκολο θέμα για τα παιδιά, αυτό της απώλειας και του αποχωρισμού. Τι σας οδήγησε να γράψετε μια ιστορία που προσεγγίζει τόσο ευαίσθητα συναισθήματα; Πράγματι το θέμα της απώλειας και του αποχωρισμού είναι ένα δύσκολο θέμα για τα παιδιά καθώς προσεγγίζει ευαίσθητα συναισθήματα, όπως είπατε. Αναρωτιέμαι όμως, γιατί αυτό να είναι ένας απ...
Η θεατρική μεταφορά του μυθιστορήματος Επικίνδυνος Οίκτος του Stefan Zweig στο Θέατρο Χώρος αποτελεί μια ώριμη και ουσιαστική σκηνική πρόταση που αναδεικνύει τη δραματική και ηθική ένταση του έργου. Η διασκευή και σκηνοθεσία της Κερασία Σαμαρά προσεγγίζει το κείμενο με σαφήνεια και σεβασμό, διατηρώντας την ψυχολογική του πολυπλοκότητα και φωτίζοντας τη διαχρονικότητά του. Η παράσταση αναπτύσσει με καθαρή δραματουργική γραμμή την ιστορία του Άντον Χόφμιλερ και της Έντιθ φον Κεκεσφάλβα. Ο οίκτος, που στην αρχή μοιάζει με ανθρώπινη ευαισθησία, αποκαλύπτεται σταδιακά ως μια μορφή αδυναμίας που οδηγεί σε ψέμα και ηθική υποχώρηση. Η σκηνική αφήγηση αναδεικνύει αυτή τη μετάβαση με μέτρο και ένταση, χωρίς δραματικές υπερβολές. Η σκηνοθεσία αξιοποιεί αποτελεσματικά το ιστορικό πλαίσιο της παρακμής της Αυστροουγγρικής αυτοκρατορίας. Το προσωπικό δράμα των ηρώων καθρεφτίζει μια κοινωνία που αδυνατεί να αναλάβει ευθύνη απέναντι στην επερχόμενη καταστροφή. Η παράσταση διατηρεί σταθερά α...
Η μουσική παράσταση που εντυπωσίασε, επιστρέφει. Το Κουιντέτο Rebe ( l ) Tango σας προσκαλεί σε ένα μουσικό ταξίδι: «Τάνγκο – Ρεμπέτικο: Δρόμοι Παράλληλοι» , το Σάββατο 14 Μαρτίου στη Μουσική Σκηνή Ράδιο (Δεκελέων 24, Γκάζι). Δύο μουσικά σύμπαντα, γεννημένα στη δεκαετία του 1930 μέσα στη δίνη της κρίσης, συναντιούνται σε μια συνάντηση γεμάτη πάθος και μνήμες. Παρότι μακριά το ένα από το άλλο, το τάνγκο και το ρεμπέτικο αντηχούν την ίδια ψυχή: λιμάνια και γειτονιές προσφύγων και μεταναστών, χώροι όπου η ζωή ζει στο περιθώριο και ταυτόχρονα στο κέντρο της ανθρώπινης εμπειρίας.
Με το νέο παιδικό βιβλίο της Το όνειρο της Ελίζας , η Δώρα Ανδρεαδάκη αφηγείται μια συμβολική ιστορία για τη δύναμη των ονείρων, την επιμονή και την αξία της διαδρομής προς την κορυφή. Μέσα από το ταξίδι της μικρής Ελίζας και τη σκάλα που χάνεται στον ουρανό, το βιβλίο μιλά σε παιδιά και ενήλικες για την πίστη στον στόχο, τις δυσκολίες που δοκιμάζουν τη θέλησή μας και τη χαρά κάθε μικρής νίκης στη διαδρομή προς τα όνειρα. Η σκάλα που χάνεται στον ουρανό είναι μια ισχυρή μεταφορά. Τι συμβολίζει για εσάς; Είναι η προσωπική εξέλιξη, τα όνειρα, η κοινωνική ανέλιξη ή κάτι βαθύτερο και υπαρξιακό;
Η θεατρική μεταφορά του μυθιστορήματος Ανάσταση του Λέοντος Τολστόι , που παρουσιάζεται στο Θέατρο Noūs σε σκηνοθεσία του Βασίλη Τριανταφύλλου , αποτελεί μια παράσταση με έντονη δραματουργική συνοχή και βαθιά κοινωνική ματιά. Πρόκειται για ένα έργο που, παρότι γράφτηκε στα τέλη του 19ου αιώνα, συνομιλεί ανατριχιαστικά με το παρόν, φωτίζοντας τη διαχρονική σχέση ανάμεσα στην αδικία, την εξουσία και την ανθρώπινη συνείδηση. Η σκηνοθετική προσέγγιση του Τριανταφύλλου διακρίνεται για την πειθαρχία και τη δραματική της οικονομία. Χτίζει έναν σκοτεινό, σχεδόν ασφυκτικό σκηνικό κόσμο, μέσα στον οποίο οι ήρωες κινούνται σαν εγκλωβισμένοι σε έναν μηχανισμό που καθορίζει τη μοίρα τους. Η παράσταση αποφεύγει τον μελοδραματισμό και επιλέγει μια πιο εσωτερική ένταση, δίνοντας χώρο στο ηθικό και πνευματικό ταξίδι του Νέχλιουντοφ και της Κατιούσα Μασλόβα να αναπτυχθεί σταδιακά, ως μια πορεία αυτογνωσίας και ευθύνης. Οι ερμηνείες των ηθοποιών, Δαβιλάς Αλέξανδρος, Δούβρης Σωτήρης, Ζουρελίδου Ελένη,...
Στο βιβλίο Εκεί όπου οι δρόμοι δεν έχουν όνομα , ο Β. Ευάγγελος Γκόγκας αφηγείται μια διαδρομή ενηλικίωσης που κινείται ανάμεσα στην επιστήμη, την εμπειρία της πόλης και τη βαθιά ανάγκη αναζήτησης του εαυτού. Με φόντο την Αθήνα της δεκαετίας του ’90 και πρωταγωνιστή έναν νέο που αρνείται να ακολουθήσει την πεπατημένη, το βιβλίο εξερευνά την αξία της αμφισβήτησης, των ανθρώπινων σχέσεων και της περιπλάνησης ως δρόμων γνώσης. Στη συζήτηση που ακολουθεί, ο συγγραφέας μιλά για τις αφετηρίες της ιστορίας, για την εποχή που διαμόρφωσε τον ήρωα, αλλά και για τη ζωή ως μια συνεχόμενη εμπειρία επιλογών, ρίσκου και προσωπικής ανακάλυψης. Στο Εκεί όπου οι δρόμοι δεν έχουν όνομα , ο Γιώργος κινείται ανάμεσα στην επιστήμη και την αναζήτηση του εαυτού. Πώς γεννήθηκε η ανάγκη να αφηγηθείτε αυτή τη διπλή διαδρομή; Εξαιτίας των δύσκολων παιδικών μου χρόνων σε ένα επαρχιακό μέρος , μακριά από κάθε είδους ερεθίσματα σε σχέση με το τ ι σημαίνει επιστήμη, μιας και είμαι ο μοναδικός γιατρός στην οικ...
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου