Η Αριστέα Σταφυλαράκη μιλάει στο Open Mind



H Αριστέα Σταφυλαράκη μιλάει στο Open Mind για την παράσταση: " Σοφία Λασκαρίδου - Μια αγάπη μεγάλη", για την ομάδα 4frontal και διάφορα ακόμα...


Ένας κύκλος κλείνει ένας ανοίγει, μία παράσταση μετά την άλλη ξεκινάει. Μιλήστε μου λίγο για την νέα παράσταση που θα σας δούμε;

H παράσταση  «Σοφία Λασκαρίδου – Μια αγάπη μεγάλη» είναι εμπνευσμένη από το βιβλίο «Από το ημερολόγιό μου, συμπλήρωμα, μια αγάπη μεγάλη» που εξέδωσε η Λασκαρίδου λίγο πριν πεθάνει. Το ανακάλυψε η Νεφέλη Μαϊστράλη, τη συνεπήρε και αφού μας αφηγήθηκε την ιστορία αποφασίσαμε να το κάνουμε παράσταση.  Ένας έρωτας απόλυτος, ολοκληρωτικός, με όλες τις προσδοκίες, τη μαγεία, ή τη ματαιοδοξία που μπορεί να κρύβει, είναι κάτι που μάλλον όλοι ευχόμαστε να ζήσουμε κάποια στιγμή στη ζωή μας και αυτό ήταν που μας κίνησε στο να φέρουμε αυτή την ιστορία πάνω στη σκηνή και να την μοιραστούμε με τον κόσμο. Στόχος μας είναι να πούμε την ιστορία όπως την αφηγείται η ίδια η ηρωίδα δημιουργώντας την ατμόσφαιρα της εποχής του 1900 τότε που η περιοχή της Καλλιθέας στην Αθήνα ήταν εξοχή και δεν είχε παρά λιγοστά σπίτια, τότε που κάτω από την Ακρόπολη εκτίνονταν κάμποι, τότε που για να ταξιδέψεις στην Ευρώπη έπρεπε να πάρεις καράβι και τρένο μιας και τα αεροπορικά ταξίδια δεν ήταν ακόμη αδύνατα.

Μία σταθερή ομάδα, 4frontal , πώς προέκυψε η συνεργασία και πώς νιώθετε για αυτή την συνεργασία;

 Η ομάδα 4frontal ηταν το φυσικό επακόλουθο της γνωριμίας μας από τα χρόνια της σχολής. Περνώντας μαζί, πολλές φορές πάνω από 9 ώρες την ημέρα, μοιραζόμασταν σχεδόν τα πάντα για 3 χρόνια στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών. Νομίζω ότι το μικρόβιο του να συνεχίσουμε να δουλεύουμε μαζί και μετά τη σχολή, μας μπήκε όταν κάναμε πρώτη φορά την άσκηση «καμπαρέ». Έπρεπε να στήσουμε μόνοι μας χωρίς την επίβλεψη των καθηγητών μια παράσταση ανοιχτή στο κοινό με μουσικά σκετς. Μπήκαμε στη διαδικασία να συζητάμε όλοι μαζί για μια κεντρική ιδέα, να φτιάχνουμε μικρές ομάδες, να παρουσιάζουμε ο ένας στον άλλο τις ιδέες μας, να δοκιμάζουμε αστεία, να κάνουμε ομαδικές χορογραφίες. Είχε τα πάντα, πολλή κούραση, πολύ άγχος,  όμως μετά την παράσταση, με τον κόσμο να σηκώνεται να μας αγκαλιάζει ξέραμε ότι κάτι είχαμε κάνει πολύ καλά. Υστέρα βγήκαμε από το «προστατευμένο περιβάλλον» της σχολής και συνεχίσαμε με την ίδια λογική. Τα εμπόδια ήταν και είναι πολλά περισσότερα αλλά η λογική παραμένει η ίδια. Όσο έχουμε κοινούς στόχους, μαζί μπορούμε να τους πετύχουμε και το αποτέλεσμα να είναι συναρπαστικό!

Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια;

 Δεν έχω σχέδια. Και η αλήθεια είναι ότι στο θέατρο σήμερα είναι λίγο δύσκολο να κάνεις σχέδια. Με ενδιαφέρει η εκπαιδευτική λειτουργία του θεάτρου, είτε αυτή είναι μέσω μιας παράστασης είτε είναι μέσω ενός θεατροπαιδαγωγικού προγράμματος. Πιστεύω ότι το θέατρο είναι ο καλύτερος τρόπος για να διασκεδάσεις αλλά και να μάθεις πράγματα για τον εαυτό σου. Είμαι λοιπόν σε αναζήτηση του πως μπορώ να εργαστώ προς αυτή την κατεύθυνση. Για την ώρα αφήνω το χρόνο να φέρει ότι είναι να φέρει –όπως συμβαίνει ουτως ή άλλως άλλωστε!

Ένα μήνυμα προς τους αναγνώστες μας.

Ευχομαι οι αναγνώστες του open mind να έχουν πάντα τη διάθεση να ακούσουν, να μάθουν, να μοιραστούν. Πίσω από έναν άνθρωπο, ένα αντικείμενο υπάρχει μια ιστορία, ωραία, συγκινητική, αστεία, τρομακτική, αποκρουστική. Εμείς φτιάχνουμε τις ιστορίες. Ας επιλέξουμε πώς θα είναι.

Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση ,τους συντελεστές και τις ημέρες των παραστάσεων μπορείτε να βρείτε εδώ: https://theatromusicbooks.blogspot.gr/2017/01/104-27.html

Της Αλεξίας Βλάρα, 1/2/2017

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ιωάννης Βούρος: " Η εργατική τάξη πάει στον Παράδεισο μέσα από ιστορίες βιωματικές που αφορούν τον καθένας μας"

«ΕΚΚΛΗΣΙΑΖΟΥΣΕΣ» Η λαϊκή οπερέτα- Ωδείο Ηρώδου Αττικού 9/9/19

Βίκυ Καραϊσκου :" Εκτιμούμε περισσότερο ό,τι έχουμε και ό,τι είμαστε όταν δοκιμαστούμε ή χάσουμε, ό,τι και αν σημαίνει το ‘χάνω’ για τον καθένα μας"